«Νους υγιής εν σώματι υγιή» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

 Το σώμα πάντως, ήταν υγιές.

Να ήταν μόνο οι παρελάσεις, μικρό θα ήταν το κακό στα γυμνασιακά μας χρόνια. 

Είχαμε και τις γυμναστικές επιδείξεις, που τις κάναμε τέτοιες μέρες, γι’ αυτό και τις θυμήθηκα και επιθυμώ σφόδρα να σας καταστήσω κοινωνούς, για να καταλάβετε τι φίλο έχετε.

Τις κάναμε, που λέτε, τις επιδείξεις κάθε χρόνο, στο κλείσιμο της σχολικής χρονιάς, ίνα αποδειχθεί το ρηθέν περί του ενός κακού, του οποίου μύρια έπονται. 

«Νους υγιής εν σώματι υγιή» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. 

Και αφού το έλεγαν αυτοί, πάει και τελείωσε. 

Εμείς δεν έπρεπε απλώς να το λέμε, έπρεπε και να επιδεικνύουμε ότι το πιστεύαμε και ότι πλέον αποτελούσε για μας τρόπο ζωής.

Τον «υγιή νου» δεν μας ένοιαζε αν τον επιδεικνύαμε ή όχι. 

Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν η επίδειξη του «υγιούς σώματος». 

Πιστεύαμε ότι εάν μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι διαθέταμε υγιές σώμα, αυτομάτως προέκυπτε και η απόδειξη της ύπαρξης υγιούς νου εντός αυτού του υγιούς σώματος. Απίθανη συλλογιστική....

Από τέτοια παιδιά της Ελλάδος παιδιά είχε ανάγκη η πατρίς. 
Διότι εάν η πατρίς δεχόταν επίθεση από τους κομμουνιστοσυμμορίτες τα εθνικόφρονα μπράτσα των άξιων τέκνων της θα την έσωζαν από τα κονσερβοκούτια τους. 

Δεν θα την έσωζαν οι άχρηστοι που από το πρωί μέχρι το βράδυ διάβαζαν. 

Τι θα του κάνεις του κομμουνιστή ρε μπάμια όταν σου επιτεθεί; 

Θα του λες μαθηματικούς τύπους ή αποσπάσματα από τον Όμηρο; 

Αν δεν μπορείς να κάνεις την «πυραμίδα» και να χορεύεις την καραγκούνα, πάει σε έφαγε ο άτιμος... 

Με το που τελείωναν οι γυμναστικές επιδείξεις, ξαναμπαίναμε στη γραμμή, στοιχιζόμασταν κανονικότατα και παίρναμε το δρόμο της επιστροφής στο σχολείο. Αισθανόμασταν πλήρως ικανοποιημένοι, διότι ακόμα μια φορά είχαμε αποδείξει ότι δεν ήμασταν χαραμοφάηδες. 

Είχαμε πείσει απολύτως την πατρίδα ότι στα στιβαρά μας χέρια κρατούσαμε το μέλλον της, κατά τρόπο που δεν άφηνε σε κανέναν περιθώρια για να σκεφτεί τρόπους υπονόμευσής του. 

Γυρνούσαμε στο σχολείο όπως γυρνούν οι φαντάροι από μια νικηφόρα μάχη κατακουρασμένοι, καταταλαιπωρημένοι, αλλά νικητές.

Δεν ήξερα ποιους ακριβώς είχαμε νικήσει, αλλά όποιοι και να ήταν αυτοί θα χρειάζονταν πολύ καιρό για να συνέλθουν από τα πλήγματα που τους είχαμε επιφέρει με τις κωλοτούμπες και τα καντηλέρια μας.